Resminle bakıştık bugün.. sertti bakışların sevmedim.. gözlerinin derinliklerinden bir serzeniş aldım.. belki fotoğrafı çektirirken şöyle dur abi yok olmadı abi böyle dur diyen elemanın yüzündendi bilemedim.. fotoğraf eski haliyle ama bir şeyler aynı kalmış sanki.. bir yükün ağırlığı kalmış derinliklerde.. belki paylaşamamanın verdiği hüzün kalmış.. yine var mıdır acaba o? sanki çok zaman olmuş gibi.. konuşamadıklarım kalmış içimde belli.. e madem içinde kalacaktı niye konuşmadın ağzını mı bağladılar demezler mi adama? ben olsam daha ağırlarını derdim belki..

Belki demezdim..

Al işte yine çelişki.. hayatım bu olmuş benim kurtuluş yok galiba.. ama ben diyorum ki çelişkiler insanı iki yüzlü yapar.. hani konuşmazsın dersin ki üzülmesin kırılmasın diye konuşmadım.. sonra vicdan denen bir şey var mı bilinmez varsa onunla birlikte başını yastığa koyduğunda gerçekten bundan mı dersin çat diye cevabı vurur alnına.. o zaman anlarsın ki başkaları kandırmak kadar kolay olmayacak kendini kandırmak.. onlara gösterdiğin yüzü göremeyeceksin aynaya baktığında.. saçma sapan zamanda saçma sapan bir kafayla, iki arada bir dere de yazacaksın yazını.. birileri okuyacak, çıldırmış olmalı diyecekler.. bir başkası oof zamanım yok diyecek.. bir başkası okuyacak anlamadım ama var bu yazıda gizli bir şey diyecek.. ama bir kişi açacak bu yazıyı sonuna kadar okuyacak. bazı cümleleri iki kez okuyacak peş peşe.. sonra bitmesin isteyecek.. kendini bulacak yazıdan çıkaracak.. 

Zamanın birinden kopup gelmiş saçma yazılar yazıyorum. sayfalar dolusu, defterler dolusu.. okuyucusunun olmaması canımı acıtıyor.. kapatıyorum yazılarımı.. sen kendini bulup çıkarabildiysen her kelimesi farklı yerde olan yazıdan kaçışın yok bendensin.. 

Sen de yaz iki satır.. bir kere de kalemimiz savaşsın....