ben de geldim!

     


bende sıkılıyorum çoğu kez doğrudur.. 
bir de buralarda yazayım konuşamadıklarımı dedim toplandım geldim.. neler yazarım neler.. ne hikayeler anlatırım sizlere.. hayal dünyasında yaşıyorum hissine kapılmamam elde değil..

bazen diyorum ki yanlış yerdeyim ben.. ne bileyim hani şöyle ayaklarımızın yere basmadığı yerler tercih ederdim.. yani ayaklarımız yere basmasın derken kastettiğim uçalım falan değil tabii ki.. sorumluluk-dert-tasa-cart-curt olmasa hani diyorum.. çok şey istiyorum.. 

hayal etmenin sınırları var mıdır peki? yoktuuur diyen sesler duyuyorum küçük veletlerden her neyse tabii vardır arkadaş olmaz mı! komik olmayalım yani.. hayal kura-kura uyursun mesela sonuna gelmişsindir, hayal kurduklarının aslında geçmişi devam ettiren bir siluet olduğunu kabullenip sızıp kalmışsındır. sınırı daha orada çekmişsin zaten.. hayallerde geçmişin ne işi var lan! zaten beceriksiz olduğumuz bir konu bu daha da saplantı haline getirmekteki amaç nedir bilinmez.. şuan kendimle konuşuyorum sanırım -lan diyerek hitap ettiğimde kendim olmakla birlikte -küçük velet, ergen ayakları fobim de beni yansıtıyor olmalı. 

peki ilk yazım böyle mi olmalıydı. olacağı varmış demek ki deyip kadere boynum kılan ince moduna sığınır da giderim belki.

belki gitmem.. 

ha bir de tiyatro candır. lafa bakınız: boğazımıza kadar bok içerisindeyiz, ondan başımız bu kadar dik.. 

harbiden bir bokluktur aldı başını gidiyor.. 

kurtulmak lazım kurtulmak...